Koca bir şirketin ayıbı : Yatsan

 Lütfen bu yazımı kelimesini atlamadan okuyun. Rica ediyorum.
Geçen hafta tasarımcı bir arkadaşımızın davetiyle Uluslararası Mobilya Fuarına gezmeye gitmiştik.  Gezmek yeni tasarımları, özellikle arkadaşımızın tasarladığı fonksiyonlu koltukları görmek, gurur vericiydi.
Sonra oradan geçerken mini minnacık,çiçekli, hafif vintage tarzı Norveç tasarımlarını andıran bir çocuk koltuğu gördük. Hemen aklıma kızım geldi ve içeriye daldım.
Aslında standta yatak satılıyordu, o minik koltuklar sadece aksesuardı. İçeride ki bayana sordum, kızımı anlattım. Seve seve dedi. Fakat fuarın son günü olan Pazar günü (yani bugün) gelmemizi, ancak o zaman satabileceğini söyledi.
Mümkün mü diye defalarca sordum özellikle, yoksa boşuna gelmeyelim dedim.
Merak etmeyin tamamdır dedi. Söz o sizin,ben arkadaşlara da söyleyeceğim onu satmayacaklar,KESİN dedi.
Biz bu söze güvenerek o kadar yolu,organizasyonu yapıp fuara gittik bugün.
Benim hevesimde çok büyüktü.
Sözümü almışım çünkü, işin içinde de kızım var ve ben koltuğu odasında,kızımla hayaller kuruyorum.Öyle heyecanlı,öyle mutluyum..
Gittik,standa bekledik. Bekledik.. Bayan geldi, 'Ay benim haberim yoktu,şu arkadaşımız onları satmış' ve bunu söylerken başka bir beye doğru hızla gitti. Beyfendi kalkıp yanımıza geldi. Onun haberi yoktu,benim haberim yoktu vıdı bıdı bıdı.. Eee sonuç.
'Biz onu sattık,siz numaranızı bırakın biz 3 hafta sonra SÖZ size yollarız.'
Ben' Siz şu anda yüzüme bakarak bunu yapıyorsanız eğer, numaramı alsanız ne yapacaksınız?'
Evet yüzüme karşı bu ayıbı yapan bir şirket numaramı alınca acaba üretimde olmayan bir süsümü yolluyacak..? Dalga mı geçiyorsunuz?
Onlara blogumda bunu yazacağımı söyledim.Yalandır,arkamızdan attı demesin,bilsinler diye..
(Bir de o anda verdiği fiyat 100Euro? Öyle astrokomik! pardon astronomik fiyat veriyor ki, siz zaten almazdınız diyebilmek için. )

Size üzüntümü,yaşadığım hayalkırıklığını anlatamam. İşin içinde kızım var, daha bir üzüldüm.
Bana SÖZ değilde, söz veremem,ama olabilir, Pazar günü gelirseniz cevap veririm deseydiniz o kadar hayal kurmaz,o kadar üzülmez ve belki de bunu yazmazdım.

Sonra düşündüm. Biz Türkler neden yurtdışında iş yapamıyoruz?
Neden marka olamıyoruz?
Neden bir halt (burada başka derdimde sövdüklerim bana kalsın) beceremiyoruz? Çünkü disiplin yok, çalışma mentalitesi hala ahbap ilişkileri seviyesinde. Koskoca Yatsan böyle istikrarsız, birbirinden habersiz,disiplinsiz mi çalışıyor?
Utanmıyormusunuz?
Siz bana bunu yapıyorsanız, kendi içinizde,kendi müşterilerinize nasılsınız acaba?
Uzakdoğuda : Çin, Endonezya, Tayland, buradan gelen şirketler yanıbaşınazdaydı, hiç baktınızmı nasıl çalışıyorlar?
Adam birisine 5 liraya bir ürün satmış ve çekip gitmek yerine 'hayatında bir daha göremeyeceği bir adamı' bekliyor. Parasını almış, çekip gidebilir..Niye gitmiyor? Çünkü bu 'bussines' yani iş prensibine ters.. Öyle diyor..Çünkü adam küçümsemiyor, herkesi,herşeyi ciddiye alıyor.... O onu orada bıraksa,çekip gitse, bir başkası gelip alabilir.
Ve parasını almış olsada, amaç SÖZünü tutmak, ürünü müşteriye vermek.Amaç düzgün çalışmak. Düzgün,dürüst,adam gibi çalışmak.
Aynı şekilde uzakdoğuda gidip adamın masasına 100 bin dolar da koysanız 10 dolar da koysanız, bana bunu yolla deseniz o adam size bunu yollar,kimse ay ben bilmiyorum diğer elemana sor,bıdı bıdı yapmaz. Çünkü işini düzgün yapmayı prensib edinmiş bu insanlar.
Siz bir sözünüze sahip çıkamazken, binlerce kilometre ötede dilini bilmediğimiz insanlara 100bin dolarımızı emanet edebiliyoruz biz.
Başarının sırrı da bu. Biz kocaman bir şirket kursak da, disiplinli, dürüst,düzgün çalışmadığımız sürece bir arpa boy yol alamaz,adam olamayız. İşte adam olmak da parayla olmuyor maalesef. Biz ancak birbirimizi kazık atarız, biz ancak birbirimizi, ve kendimizi kandırırız, değil mi? Bunu Yatsan da gördük.  Burada size sövmek yerine herşeyi olduğu gibi anlatmayı tercih ettim. Kısaca sizi kınıyorum. Ve bir Türk olarak gurur duymuyorum, utanıyorum. Ne alaka demeyin. Küçük işleri beceremeyen, büyük işleri hiç yapamaz.

Aslında fuarda çok güzel tasarımlar gördüm, birçoğununda resmini çektim. Bunun dışında bir sürü çalışmam oldu. Hepsini paylaşacağım. Ama bu Yatsan ve öyle çalışan şirketlere kapak olsun diye bu yazıyı burada biraz daha bırakacağım. Lena Hoschek'in yeni tasarımlarını, Melisa'ma diktiğim oyuncakları, kendi tasarımlarımı, hepsini sonra paylaşacağım. Amacım susup, insanların yaptığını yanına bırakmak yerine konuşmak.